Skip to main content

Posts

বিশ্বকোষ কেনেকৈ লিখিব পাৰোঁ?

পঢ়ি অহা বিদ্যালয়খনৰ কথা ইণ্টাৰনেটত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ  মন যোৱাৰ সময়ৰ কথা। মহকুমাটোৰ কিছুসংখ্যক মানুহৰ বাদে তেতিয়ালৈকে আমাৰ বিদ্যালয়খন ইমান বেছি আলোচনাৰ বিষয় হোৱা নাছিল তেতিয়ালৈকে-- যেতিয়া হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত দুজনকৈ ছাত্ৰই অসমৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰি আমাৰ অঞ্চলটোৰ শিক্ষাৰ জগতখনত তোলপাৰ লগাবলৈ সক্ষম হ'ল। ব্যক্তিগত খণ্ডৰ অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় হেতুকে বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক পৰীক্ষাৰ পাছত নতুন শিক্ষা বৰ্ষৰ বাবে নামভৰ্তিৰ দিনাৰ আগলৈকে শিক্ষকসকল আৰু কৰ্মচাৰীবৃন্দৰ দ্বাৰা নিজেই চাৰিআলিৰ কোনো এক চুকত, নতুবা ৰাজহুৱা পৰিবহণ আস্থানত থকা ডাঙৰ গছজোপাৰ দুডাল ডালত ওলোমাই নামভৰ্তিৰ জাননী দি বিদ্যালয়খনৰ কথা ৰাইজক জনাবলগীয়া এক অৱস্থাৰ পৰা শিক্ষানুষ্ঠানটোৱে অঞ্চলটোৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ইতিহাস ভংগকাৰী নিজা এক গৰিমা অৰ্জন কৰাৰ অৱস্থাটোলৈকে সকলোকে জনোৱাৰ প্ৰয়াসেৰে স্কুলৰ ৱেবছাইট এটা সাজি উলিওৱা হ'ল।

বৰ্তমানে যিকোনো শেহতীয়া তথ্যৰ বাবে সকলোৱে পোনছাটেই ইণ্টাৰনেটৰ সহায় লয়।  তথ্যৰ অলেখ ভাণ্ডাৰ দ্ৰুতগতিৰে সহজলভ্য হৈ পৰা বাবে সকলো স্তৰৰ মাজতে ই জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। আৰু ঠিক একে সময়তে ইণ্টাৰনেটৰ সেই নিযুত তথ্য উৎস…
Recent posts

পৰিচয়

আগফালৰ বাৰান্দাত থকা একমাত্ৰ আৰামী চকীখনত বহি যেতিয়া আবেলি সময়ৰ মানুহৰ ব্যস্ততাখিনি ৰাস্তাইদি পাৰ হৈ যোৱা উপভোগ কৰি থাকোঁ, তেতিয়াই হঠাতে সন্মুখত আবিৰ্ভাৱ হৈ মোৰ চিন্তাত যতি পেলোৱা ল’ৰাটোৱেই হ’ল নিপু। তাৰ সদায়েই একেটাই সাজ, একেযোৰেই তাৰ কাপোৰ। মই বহি থকা দেখিলেই সি মোৰ ওচৰলৈ আহে, মই কিবা ভাবিম, গালি পাৰিম, টানকৈ কম---সেইবোৰ একোৱেই নভবা নিপু, আমাৰ ভাড়াঘৰৰ এটা ডাঙৰ কোঠালীত ঢাৰিৰ বেৰা দি দুভাগ কৰি দুটা কোঠা কৰি লোৱা পৰিয়ালটোৰ একমাত্ৰ সন্তান। অৱশ্যে প্ৰথমদিনা যেতিয়া তেনেকৈ সি মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল, মইও অকণো অশান্তি নোপোৱাকৈ তাৰ সৈতে কথা পতাৰ আগ্ৰহ দেখুৱাইছিলোঁ।সৰু লৰাৰ কথা-- সিয়ে বেছিভাগ সময় কথা কৈ থাকে--মই মাত্ৰ সঁহাৰি দি যাওঁ। সি জনাৰ ইচ্ছা কৰিলে আৰু ময়ো উত্তৰ দিব পৰা ধৰণৰ হলে উত্তৰ দিওঁ। মুঠৰ ওপৰত তাৰ মোৰ দোস্তি বেলেগ। ধনদা,মানে নিপুৰ দেউতাক, বহুদিনৰ আগৰে পৰা আমাৰ ভাড়াঘৰত থকা। আমাৰ ঘৰৰ লগত এনেয়ে তেওঁৰ মালিক ভাৰাতীয়াৰ সম্পৰ্ক হলেও বাস্তৱিকতে তাতকৈ বহু ওচৰৰ সম্পৰ্ক বিদ্যমান। মাই কয় বহু সৰুতেই হেনো ধনদা তেওঁৰ পেহীয়েকৰ ঘৰলৈ আহিছিল, স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ। তেওঁৰ পেহীয়েক, বিনীতা শৰ্মা, যাক মই বৰমা বুলি…

প্ৰতিধ্বনি

পল্লৱীয়ে যদি আগতে স্কুললৈ যোৱাৰ আগতে মাকক কয়, মই বইল কৰা কণী খাবলৈ বেয়া পাওঁ, মোক ভাজি দে, মাকে ক’ব বায়েৰে দেখোন একোতে অজুহাত দেখুৱাই নেপায়, তইনো কেনেকৈ ইমান আলসুৱা স্বভাৱৰ হলি।আৰু তাৰ পাছত তাই বইল কৰা কণীটো খঙতে নি পকা মজিয়াত পেলাই দিলে কণীটো খাব পৰাও হৈ থাকে, মজিয়াখনো নাভাঙে আৰু অৱশেষত গৈ তাই ভাজি কৰা কণীও খাবলৈ নাপায়।পাছতবায়েকবসুন্ধৰাইনিজৰভাগৰটোতাইকদিদিয়ে আৰু তাই মজিয়াত পৰাটো খায়।কলেজ পোৱাৰ পাছত বজাৰলৈ অথবা ক’ৰবালৈ ওলাই যাবলৈ হ’লে মাকক নিবলৈ দেউতাকৰ স্কুটিখন কোনে চলাব? পল্লৱীয়ে কেইবাদিনো মুখ ওন্দোলাই, পিন্ধিবলৈ বুলি আনি লোৱা চেণ্ডেল দলিয়াই মেলি চালে, কিন্তু মাক সদায় ডাঙৰ জীয়েক বসুন্ধৰাৰ লগতহে যাব।স্কুটি চলাব পাৰিলে বুলিয়ে কি হ’ল? পল্লৱী সৰু ছোৱালী।বইল কৰা কণী খালে যে তেলত ভজাতকৈ বেছি শক্তি পোৱা যায়, সেয়া বুজি নোপোৱা সৰু ছোৱালী। বসুন্ধৰাই সেইবোৰ বুজি নাপায়।তাইৰ দীঘল চুলিকোছা দুডাল বেণী কৰি মাকে আঁচুৰি দিয়ে, তাই মাকৰ চৰণ চুই স্কুললৈ যায়।কলেজত নামভৰ্ত্তি কৰাৰ পিছত তাই বেণী গুঠিবলৈ এৰিলে, চুলিকোছা আৰু অলপ দীঘল হ’ল।তাইৰ বৰমাকৰ বয়সৰ মানুহে তাইৰ চুলিৰ প্ৰশংসা কৰে, সুযোগ পালে “তুমি নিৰ্মলাৰ…

প্ৰিয়বন্ধু

(ৰচনাকালঃ ২০০৯)

ঘণ্টাটো পৰাৰ লগে লগে গোটেই শ্ৰেণীটোৱেই প্ৰাণ পাই উঠিল। সকলোৱে চিঞৰ বাখৰ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই গ'ল যদিও এজন তাৰ ব্যতিক্ৰম। ভালকৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে দুচকুত অশ্ৰুৰ জিলিকণি, উদাস মুখৰ ভাও দি থকা এজন ল'ৰা। কিছুসময় পাছতঐ তালৈ এজাক ছোৱালীৰ আগমণ ঘটিল। সিহঁতৰ উশৃংখল হাঁহি, মন্তব্যবোৰে ল'ৰাটোৰ চকুপানীৰ নৈখন খৰস্ৰোতা হোৱাতহে সহায় কৰিলে। নাম তাৰ বৰুণ। শ্ৰেণীৰ আটাইতকৈ শান্ত ল'ৰা। শান্ত মানে একেবাৰে মুখৰ পৰা মাত নোলায়েই। কিন্তু তাৰ মনটো বৰ বহল। শ্ৰেণীৰ সকলো শিক্ষকৰে প্ৰিয়পাত্ৰ সি। তাৰ নম্ৰ, ভদ্ৰ আচৰণে তাক বিপদত নেপেলোৱাও নহয়। বিশেষকৈ, শ্ৰেণীৰ উৎপতীয়া কেইবাটাও ল'ৰাই তাৰ চৰিত্ৰ নষ্ট কৰাৰ চেষ্টা চলায়েই থাকে। কিন্তু তৰোৱালতকৈ কলম সদায় শক্তিশালী। তাৰ চৰিত্ৰ নামে বগা কাজগখিলাত সি ধূলিকণা এটাও পৰিবলৈ নিদিয়ে।

শ্ৰেণীত তাৰ স্থান চতুৰ্থ। স্থানক লৈ সি কোনোদিনে গৰ্ব কৰা নাই আৰু তাক দেখিলে এনে লাগে যেন সি সেয়া কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধো কৰা নাই। সময়মতে স্কুললৈ আহি শিক্ষকৰ নিৰ্দেশানুসৰি নিয়মমাফিক কৰ্ত্তব্যসমাপন কৰি সি

জ্বৰ

“অৱস্থা ভাল নোহোৱাৰ দৰেই হৈছে। শুই উঠিলোঁ ৫-৩০ বজাত। ৯-৩০ বজাত স্কুল। বিশেষ নাই। বন্দনা গাবলগীয়া হ’ল। ক্লাছ নহ’লেই। খেলা হৈছে। ২-৩০ বজাত ঘৰ। ভাত খায়েই শুবলগীয়াত পৰিলোঁ। কিয়নো জ্বৰ। জ্বৰৰ বিহুৰ ঢোলৰ কোবৰ মোৰ মূৰটোত টিং টিং কৈ মাৰিছে”। “লিখিব নোৱাৰো আৰু মই” নিজকে ক’লোঁ। জ্বৰে ভালদৰেই বিহু দেখুৱাই অৱশেষত গলগৈ। হয়তু জ্বৰৰ বাবে ব’হাগ গ’ল। ভয় লাগিল। প্ৰকাণ্ড ঘৰটোত মই অকলে। ভুল হ’ব অকলে বুলি ক’লে। কিয়নো বস্তুবোৰতো আছে। কলিং বেলটো বাজি উঠিলে। ভয়তে, মুখৰ পৰা ওলাই আহিল, “ঘৰত কোনো নাই”। কথাষাৰ কৈ ৰ’লোঁ অলপ সময়। মানে? ভয়ৰ মাজতো হাঁহি উঠিলে। তথাপি শুকান হাঁহি দমাবলৈ সময়নো লাগে কিমান। গতিকে হাঁহি বন্ধ কৰি আগবাঢ়িলোঁ। “ধেৎ ইমান ভয় খালোঁ। তই মাতিবতো পাৰ” মই ক’লো মোৰ লগৰ বন্ধুক। কিন্তু ই কি। দেখিবলে দেখোন  মোৰ দৰে একে এটা ল’ৰা। হঠাৎ ল'ৰাটো নাইকিয়া হৈ গ’ল। মোৰ কি হ’ল, মই কাক দেখিলোঁ তেন্তে।

“মৰিলোঁ” বুলি কোৱাৰ পাছত মোৰ একো নাই মনত। ‘অই উঠ। দেখা নাই বাজিল কেইটা” টোপনিৰ জালতে বাক সুধিলোঁ কেইটা বাজিল,”৮-১০” চমুকৈ উত্তৰ দিলে বাই। জাপ মাৰি উঠি বহিলোঁ। সঁচাকৈ ই সপোন আছিলতো? আইনালৈ চালোঁ। সপোন সঁচা নেকি! হঠাৎ দূৰত বি…

আমুণ্ডচেন

জীৱনৰ কিছুমান ঘটনা কেতিয়াবা হঠাতে, চকুৰ পচাৰতে এনেদৰে ঘটি যায় যে তাৰ প্ৰতি নিজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱাবলৈ সাহসে নুলুকায়।তাতে যদি নলগা জেঙত লাগি ধৰাৰ দৰে কিছুমান তেনেই অপ্ৰত্যাশিত ঘটনাৰ লগত নিজে সাঙুৰ খাই পৰিবলগীয়া হয়, নিজৰ কৰ্মৰ ওপৰতে বিতৃষ্ণা জাগি কি কৰোঁ, কি নকৰোঁ এনে লাগে, চিন্তা কৰিব পৰা শক্তি লোপ পায়, ভৰিৰ তলৰ পৰা মূৰৰ একেবাৰে ওপৰলৈকে যেন গৰম তেজৰ সোঁত এটা বান্ধ ভগা বানপানীৰ দৰে বৈ যায়।        ঠিক এইমাত্ৰ যে মই তেনে এক পৰিস্থিতিৰমোকাবিলা কৰিবলগীয়া হ’ব, মোৰ অলপসময়ৰ বাবে হলেও মূৰত খেলোৱা নাছিল।কলেজৰ শেষৰ পৰ্যায়ৰ ছাত্ৰ হিচাপে পঢ়াৰ দায়িত্ব বাঢ়িছিল, তাতে পৰীক্ষা চমু চাপি অহাৰ বাবে বুজা নুবুজা জটিল জালবোৰ ফালিবলৈ কলেজৰ ক্লাছবোৰত বেছিকৈ সময় দিবলগীয়া হৈছিল।এনেয়েমোৰ নিজৰ কামবোৰ খুব নিয়াৰিকৈ , শৃংখলাবদ্ধভাৱে-পৰিপাটিকৈ কৰাৰ এটা সুঅভ্যাস সৰুৰে পৰাই আছে বলি মাই বৰমা আৰু মাহীহঁতৰ আগত কেতিয়াবা কোৱা শুনিছিলোঁ।কিন্তু মোৰ বদঅভ্যাস এইয়াই যে বাকীবোৰে কিবা কাম কৰিবলৈ দিলে মই সিমান এটা গুৰুত্বসহকাৰে নলওঁ, মোৰ নিজৰ কামৰ আগত বাকী সকলোবোৰ নগণ্য।নিজকে স্বাৰ্থপৰ বুলি কৈ গৌৰৱবোধ নকৰো, কিন্তু প্ৰকৃততে তেনেকুৱা…

Q & A

কিতাপ পঢ়াৰ ভাল অভ্যাস এটা সৰুতে মা আৰু দেউতাৰ লগতে বাহঁতেও গঢ় লৈ তোলাত সহায় কৰিছিল যদিও ভাল অভ্যাসবোৰ সাধাৰণতে ৰাখিবলৈ নিজে কষ্ট নকৰিলে হাতৰ পৰা ওলাই যোৱাটোৱেই সবাতোকৈ অধিক সম্ভাৱনাযুক্ত।সৰুতে গধূলি যিয়ে কাম নাথাকক কিয়, দুঘণ্টামানৰ কাৰণে আমাৰ ঘৰৰ সকলোৱে কিতাপ কিম্বা দিনৰ বাতৰিকাকতখন লৈ অধ্যয়নত মগ্ন হৈছিল।মা গৃহিণী যদিও পঢ়াৰ প্ৰতি ধাউতি আৰু ভিন্ন কিতাপৰ প্ৰতি থকা আসক্তি বৈচিত্ৰপূৰ্ণ।সেই সময়কণত মায়েও নিজৰ আধৰুৱা কিতাপখনৰ অধ্যায়টো পঢ়িবলৈ লয় নহলে বাতৰি কাকতখনকে লুটিয়াই বগৰাই “কিনা হাঁহৰ ঠোটলৈকে মঙহ”ৰ নিচিনাকৈ সৰু-সুৰা সব বাতৰি পাত পাত কৰে।
পিছে পঢ়িবলৈ ওলাই অহাৰ পাছত ঘৰৰ কিতাপৰ আলমাৰীটো তথা সেই পৰিৱেশটোৰ পৰাও বিচ্ছিন্ন হ’বলগীয়া হ’ল।বাহিৰত মই লগ পোৱা বেছিভাগ কিতাপ আছিল মই ইতিমধ্যে পঢ়া, নহলে দুখনমান মোৰ টেইষ্টৰ বাহিৰত।গতিকে লাহে লাহে সেই কিতাপ পঢ়াৰ ভাল অভ্যাসটো পুলুঙা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু মাত্ৰ কেইদিনমান আগত

এজনী ছোৱালী আৰু এডাল হাৰ

(ৰচনাকাল: ২০০৩
প্ৰকাশ: আমাৰ অসম, ৪ আগষ্ট, ২০০৩।জোনাকী মেল)
এখন গাঁৱত দুজনী বাই ভনী আছিল।ডাঙৰজনী আৰু সৰুজনীৰ মাজত স্বভাৱ চৰিত্ৰৰ প্ৰভেদ আছিল।ডাঙৰজনী অলপ হিংসাকুৰীয়া আছিল।সৰুজনী কিন্তু বৰ অসাধাৰণ ছোৱালী আছিল।তাইৰ জীৱনটো আছিল এডাল হাৰ(অলংকাৰ)ৰ মাত।সিহঁতৰ মাক দেউতাক সৰুজনীৰ দহ বছৰমান বয়স হওঁতে ঢুকাইছিল।মাক-দেউতাকৰ মৃত্যুত সৰুজনীয়ে বৰকৈ কান্দিছিল। মাক দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পাছত গাঁৱৰ মানুহে ডাঙৰজনীতকৈ সৰুজনীকহে বেছি ভাল পাইছিল।তেওঁলোকে তাইৰ খোৱা বোৱাৰ খা-খবৰ কৰিছিল।তাকে দেখি বায়েকে হিংসাতে জ্বলি পুৰি মৰিছিল।বায়েকে এদিন ভনীয়েকক সুধিলে-‘তোৰ জীৱনটো ক’ত আছে ক?’ ভনীয়েকে কবলৈ মান্তি নহ’ল।তেতিয়া বায়েকে তাইক চোকা ছুৰীৰে প্ৰাণে মৰাৰ ভাবুকি দিলে।ভনীয়েকে বিতত হৈ নিজৰ জীৱনটো বচাবলৈ ক’লে

মোৰ নৱছাত্ৰাবাস

“মই অহাৰ লগে লগে সাউতকৈ উঠি গৈ ফুল ছাৰ্টটো পিন্ধিলি যে? হা? গৰম উঠা নাই নেকি?” “ছাৰ হ’ব, একো নহয়।ইমান গৰমোউঠা নাই” “অ, হ’ব বাৰু।ইয়াত থাকি পঢ়া শুনা কৰিবলে খালি নেপাহৰিবি।ঢকুৱাখনাৰ পৰা পঢ়িবলে আহিছ, পঢ়িবি, কিবা অসুবিধা পালে মোক কবি, ৰাকেশ পৰাণক কবি”। ৰাকেশ পৰাণ মানে হোষ্টেলৰ সেইসময়ৰ মণিটৰ ৰাকেশদা আৰু পৰাণদা।ৰাকেশদা মোৰ ৰুমমেটো আছিল।
নিজৰ কোঠাৰ পৰা বাহিৰলে ওলালেই তথা ৰূমলে কোনোবা ছিনিয়ৰ আহিলে যাতে আমাক ফুলছাৰ্ট আৰু লংপেণ্ট পিন্ধা দেখা পায়, তেনেকুৱা এটা কটকটীয়া নিয়মে আমাক সকলোক বান্ধি থৈছিল।জুন মাহৰ শেষ দিন।ইমান সময়ে যেনতেন সহ্য কৰি অধীক্ষক ড০ বিমান চেতিয়া ছাৰে কথাখিনি কৈ মোৰ ৰুমৰ দুৱাৰখন পাৰ হোৱাৰ লগে লগেই ছাৰ্টটো খুলি পেলাই ফেনৰ তলত বহি পৰিলোঁ।

ৱাল্টাৰ লুইন

পাঠ্যক্ৰমৰ কেইটামান বিষয়বস্তু ইণ্টাৰনেটত সন্ধান কৰিবলৈ বহি মাছাছুছেটছ ইনষ্টিটিউটছ অৱ টেকনলজীৰ(MIT) অনলাইন মুক্ত শিক্ষাৰ(MIT OpenCourseWare) ব্যৱস্থাপ্ৰণালীৰ সোৱাদ পালোঁ। কেৱল এম আই টিয়েই নহয়, আন কেইবাখনো এনেধৰণৰ শিক্ষানুষ্ঠানৰ এই ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন বিষয়ৰ শিক্ষা পৃথিৱীৰ যিকোনো ঠাইৰ পৰা(ইণ্টাৰনেটৰ সংযোগ থকা) বিনামূলীয়াকৈ লাভ কৰিব পৰা যায়। ইয়াৰ শিক্ষণ প্ৰণালীসমূহৰ ভিতৰত শ্ৰেণীকোঠাৰ ভিডিঅ, নিৰ্দিষ্ট বিষয়সমূহৰ ওপৰত টোকা, প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইত্যাদিৰ পিডিএফ সংস্কৰণ বিনামূল্যে উপলব্ধ। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ শিক্ষানুৰাগীসকলৰ বাবে এই ব্যৱস্থা যথেষ্ট সহায়ক হিচাপে বিবেচিত হৈছে। শেহতীয়াকৈ ভাৰতৰ কেইবাখনো শিক্ষানুষ্ঠান( আই আই টি, আই আই এচ চি) লগ হৈ এনপিটেল(NPTEL) শীৰ্ষক এলানি মুক্তশিক্ষাৰ পাঠ্যক্ৰম ইণ্টাৰনেটযোগে আৰম্ভ কৰিছে।

খোজ

অৱশেষত ছয়িদুল পালেহি। আমি কেইটাই সি অহালৈ বাট চাওঁতে চাওঁতে ডিঙিৰ হাড় বেঁকা কৰি দিলোঁ, সি আকৌ আহোতে এনেদৰে খোজ দিছে যেন এইমাত্ৰ ঘৰৰ পৰা নকইনাক উলিয়াই দিছে আৰু কান্দি কান্দি কইনাই যাওঁ নাযাওঁকৈহে খোজ দিছে। সি আহি আমি বহি থকা ডাষ্টবিনটোৰ ওচৰ পায়হি মানে আমি তিনিটাই অৰ্থাৎ মই, হলৌ আৰু ইস্মাইলে উঠি নিজৰ নিজৰ ঝাড়ু কেইডাল হাতত তুলি ল'লো। ছয়িদুলেও সেই খোজতে আহি আমাৰ ওচৰ পাই নিজৰ ঝাড়ুডাল হাতত তুলি ল'লে। আমি চাৰিওটাই বৰনগৰৰ ৱাৰ্ড নং দুইৰ এন ডি গলিৰ সকলো ডাষ্টবিন তথা নৰ্দমা পৰিষ্কাৰ কৰা একো একোটা দিন হাজিৰা কৰা শ্ৰমিক। আমাৰ এতিয়াও চৈধ্য বছৰ হোৱা নাই কাৰণে আমাৰ নামৰ আগত শিশু শ্ৰমিক বুলি উপনাম এটা লাগে। কিন্তু মই তাক কেতিয়াও মানি ল'ব নিবিছাৰোঁ। বিশেষকৈ হলৌৰ ক্ষেত্ৰত সেই কথা কোনোমতেই খাপ খাব নোৱাৰে। সি আমাৰ গোটেই কেইটাতকৈ যথেষ্ট ওখ আৰু তাৰ পেশীবোৰ আটিল। গতিকে আমি এতিয়া শিশু হৈ থকা নাই আৰু। তাতে "শিশু শ্ৰমিক"? অসম্ভৱ।

মাতৃভাষা আৰু আমাৰ দায়িত্ব

অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ আৰু বিদ্যালয়ত অসমীয়া ভাষা শিক্ষণ মাধ্যম হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ইতিমধ্যে যথেষ্ট বাদানুবাদ আৰম্ভ হৈছে আৰু এই সন্দৰ্ভত সকলোৱে একমত হ'ব পৰাকৈ যিকোনো এটা সিদ্ধান্ত এতিয়ালৈকে আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই(হয়তু নহব)। অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচাৰ, ব্যৱহাৰ, অসমৰ শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে কেৱল অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰা আদিবোৰ সততে সংবাদ মাধ্যমৰ শীৰ্ষস্থান অধিকাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।প্ৰত্যেক বছৰে মেট্ৰিকৰ ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ পাছত বাতৰিকাগজৰ শিৰোনামবোৰেও (উদাহৰণস্বৰূপে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ ইংৰাজী মাধ্যমৰ জয়যাত্ৰা) এইক্ষেত্ৰত এক ভূমিকা বহন কৰা দেখা যায়। পোনপ্ৰথমে আমি ইংৰাজী ভাষাৰ আগ্ৰাসনৰ কথাকে যদি চাবলৈ যাওঁ, ইয়াৰ মূলতে হ'ল ইংৰাজসকলৰ সমগ্ৰ বিশ্বত উপনিৱেশ স্থাপনৰ যি প্ৰক্ৰিয়া, তাৰ ফলত প্ৰায় সৰু বৰ সকলো দেশতে এই ভাষাৰ প্ৰচলন আৰু ফলাফলস্বৰূপে বিশ্বৰ প্ৰধান ভাষা হিচাপে এতিয়া ইংৰাজী ভাষাৰ সিংহাসন লাভ। প্ৰায়সংখ্যক দেশৰে প্ৰধান ভাষা(official language) হিচাপে ইংৰাজী ভাষা ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে আৰু শেহতীয়া তথ্যমতে সমগ্ৰ বিশ্বৰ দুই মিলিয়ন লোকে তথ্যৰ আদান প্ৰদান বা কথা বাৰ্তাৰ বাবে ইংৰাজীক ভাষাৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।

আকাশবাণী

সৰুতে ৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পৰা ৰাতি ভাত খোৱাৰ পৰলৈকে যদি কিবা এটা বস্তু একেৰাহে আমাৰ লগত লাগিয়ে থাকে বুলি কবলৈ যাওঁ, নিশ্চয়কৈ তাৰ ভিতৰত ৰেডিঅ'ৰ নামটোও সংলগ্ন কৰিব লাগিব। আজিকালিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ কথা নাজানো, কিন্তু মই হোষ্টেল অহাৰ আগলৈকে নিয়মীয়াকৈ ৰেডিঅ'ৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিছিলোঁ। প্ৰকৃততে ৰেডিঅ' শুনাটো একপ্ৰকাৰৰ বাকীবোৰ দৈনন্দিন কামৰ দৰেই আছিল। আমাৰ অঞ্চলত গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ অনুষ্ঠানসমূহ সম্প্ৰচাৰিত হোৱাত অসুবিধা হৈছিল(দূৰত্বৰ বাবে) আৰু আমাৰ ৰাতিপুৱাবোৰ আৰম্ভ হৈছিল ডিব্ৰুগড় আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ পৰা সম্প্ৰচাৰিত ৰাতিপুৱাৰ অনুষ্ঠানসমূহৰ জৰিয়তে। এক বিশেষ সুৰ ধ্বনিৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰৰ প্ৰত্যেকখন অধিৱেশন আৰম্ভ হৈছিল।

দিপাংকৰলৈ

দশম শ্ৰেণীৰ বিদায় সভাৰ পাছত আমাক পল্লৱী নেওগ আচাৰ্যাই বিজ্ঞানৰ আধৰুৱা পাঠ এটাৰ কিছু অংশ পঢ়ুৱাবৰ বাবেবন্ধৰ দিন এটাত নিকেতনলৈ মাতিলে।আমাৰমনতএটাইধ্যানধাৰণা-স্কুললৈগৈমুঠতেসময়খিনিকটাবলাগে, উৎপাতকৰিবলাগে।তাতেবিদায়সভাৰস্মৃতিবোৰভালদৰেৰাখিবলৈএটাডিজিটেলকেমেৰাভাড়ালৈওঅনাহৈছিল।গতিকেসেইটোৰউপযুক্তব্যৱহাৰকৰাৰআনএক

হোষ্টেল পিকনিক ২০১৫

অৱশেষত পিকনিকৰ তাৰিখটো ঠিক কৰা হ’ল।         ডিব্ৰুগড়বিশ্ববিদ্যালয়ৰ৫২তমযুৱমহোৎসৱশেষহৈছিল৩০জানুৱাৰীতাৰিখেআৰুতাৰএদিনপাছতেইআমাৰপিকনিকৰতাৰিখঠিককৰাহ’ল, একমাত্ৰপিকনিকস্পটঠিককৰিবলৈসকলোৰেবহুতসময়লাগিল।তাৰআগেয়েপিকনিকসম্বন্ধীয়