Posts

জীৱনৰ ৭২০ ঘণ্টা আৰু আমি

Image
আজৰি সময়ত মন গ’লে ইণ্টাৰনেটত এনেই কিবা কিবি খুচৰি থকাৰ সময়তে প্ৰায় চাৰি বছৰমান আগেয়ে TED নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ কথা শুনিবলৈ পাইছিলোঁ। আগতে বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ গোটেইকেইদিনৰ আটাইতকৈ বিৰক্তিকৰ মূহুৰ্তটি আছিল মূল সভাৰ দিনা, কাৰণ সেইদিনা বঁটা বিতৰণী হোৱাৰ আগেয়ে অসীম ধৈৰ্যৰ পৰিচয় দাঙি ধৰি দিনটো ভাষণ শুনি থাকিবলগীয়া হয়, তাতে ভাষণৰ দৈৰ্ঘ্যবোৰো অনিয়ন্ত্ৰিত। এনেধৰণৰ বহুত দীঘলীয়া ভাষণ প্ৰদান কৰা অনুষ্ঠানবোৰৰ প্ৰকৃততে যিমানখিনি উপযোগিতা হ’ব লাগে, সিমানখিনি প্ৰায়ে হৈ উঠা দেখা নাযায়। বক্তাজনে প্ৰকৃততে প্ৰথম আঠ-দহ মিনিটমানহে আমাৰ(শ্ৰোতাৰ) সৰ্বোচ্চ মনোযোগ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰ পাছৰ সময়খিনি মানুহৰ মন মগজু ধৰি ৰাখিবলৈ বাধ্য কৰোৱাটো নিৰ্ভৰ কৰে বক্তাজনৰ নিজৰ সামৰ্থ্য আৰু বিষয়বস্তুৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত। এই কথাটোকে সাৰথি কৰি ideas worth spreading শীৰ্ষক শ্লোগানেৰে আৰম্ভ হৈছিল TED নামৰ এই অনুষ্ঠানটি  যাৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ হৈছে Technology, Entertainment & Design। এই অনুষ্ঠানৰ যোগেদি বিভিন্নজন পাৰদৰ্শী ব্যক্তিক নিৰ্বাচিত বিষয়ৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিবলৈ সুযোগ দিয়া হয়। মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল এই ভাষণবোৰৰ দৈৰ্ঘ্য…

মাইচৰ চে আয়া মেৰা দোষ্ট

Image
উবেৰত বুক কৰাৰ দহ মিনিট মানৰ ভিতৰতে আমি নিৰ্ধাৰণ কৰা লক্ষ্যস্থানত টেক্সীখন আহি পোৱাৰ লগে লগে গোটেইকেইটা হুৰমুৰাই উঠি বহি ল'লোঁ। বাংগালোৰৰ বতৰ এনেও অবিশ্বাসী, কিন্তু পছন্দৰ। পদাৰ্থ বিজ্ঞান বা ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ পৰীক্ষা সম্পন্ন কৰিবৰ বাবে একদম উপযুক্ত তাপমাত্ৰা। কিন্তু কোন মূহুৰ্তত অলপমান সময়ৰ বাবে কেইটোপালমান বৰষুণে দেহ-মন সজীৱ কৰি লৈ যাব, তাৰো ঠিকনা নাই। অৱশ্যে সকলো সময়তে বৰষুণত তিতিনো কাৰ ভাল লাগে? ভাগ্য ভাল, আমি উঠাৰ পাছতহে কিনকিনীয়া বৰষুণ পাতলীয়াকৈ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ড্ৰাইভাৰজনে টেক্সীখন চলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু মাইচৰ অভিমুখে আমাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ'ল।

ভাৰতীয় বিজ্ঞান একডেমীৰ সৌজন্যত গৰম বন্ধৰ সময়ছোৱাত প্ৰকল্প এটাত জড়িত হ'বলৈ সুবিধা পাইছিলোঁ। এই প্ৰকল্পসমূহৰ সময়কাল দুমহীয়া আৰু এই দুমাহত ছাত্ৰসকলে নিৰ্বাচিত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহলৈ গৈ তাৰ কোনো অধ্যাপকৰ অধীনত কোনো প্ৰকল্পৰ কামত জড়িত হ'ব লাগে। এই গোটেই সময়ছোৱাত কামটোৰ তদাৰকী কৰে ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমীয়ে। সেই একে অনুষ্ঠানৰ অধীনত মই দুমহীয়া প্ৰকল্পৰ বাবে নিৰ্বাচিত হ'লো ৰমন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত, মোৰ অধ্যাপক আছিল ৰমন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান…

ইত্যাদি

Image
(ৰচনাকালঃ ২০১১)
বহুদিনৰ মূৰত মোৰ বাবে এটা আবেলি সম্পূৰ্ণ একান্ত ব্যক্তিগতভাৱে ওলাই পৰিল। স্কুলীয়া জীৱনৰ শেষ পৰীক্ষাটো দি উঠাৰ পাছত প্ৰকৃততে সকলোৰে ক’ত যাম, ক’ত নাযাম লাগে নেকি! মোৰো কাৰ্যতঃ একেই হৈছে। কি কৰোঁ কি নকৰোৰ উত্তেজনাত আৰু ঘৰৰ প্ৰৰোচনাত কেইদিনমানৰ বাবে খুড়াহঁতৰ ঘৰতে থাকি আহিলোগৈ। এতিয়া সেয়েহে বহুদিনৰ পিছত, বিহুৰ সময়তহে আজৰি হৈছোঁ আৰু সেই বাবে লগে লগেই মনজিতহঁতৰ ওচৰলৈ ঢাপলি মেলি আহিছোঁ। বিহুৰ সময়। এইকেইদিন গাঁৱত নাথাকিলো বুলিয়েই ইমান পৰিৱৰ্তননো হ’ব পাৰেনে? মহেন্দ্ৰ খুড়াৰ ঘৰৰ আগৰ গছ দুজোপাৰ ওপৰৰ ডাল-পাত কাটি দি গোটেইখন মুকলি কৰি ল’লে, ডিম্পলহঁতৰ আধৰুৱা পকাঘৰটো এতিয়া ৰং দিছে, কণহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা ডাঙৰ মাছ পুহিবৰ বাবে পুখুৰী খান্দিছে আৰু গাঁৱৰ ৰাস্তাটোতে এটা কালভাৰ্ট নিৰ্মাণ হৈ আছিল, সেইটো সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছে। মুঠতে এক বিৰাট পৰিৱৰ্তন। লাহে লাহে মই ৰাণাহঁতৰ ঘৰ পালোগৈ। আগফালে তাৰ ভনীয়েকে খেলি থকাৰ পৰাই মাত লগালে যে সি ইতিমধ্যেই ঘৰৰ পৰা অন্তৰ্ধান হৈছে। এইবাৰ আৰু মই পোনে পোনে পথাৰ পালোগৈ। কিন্তু মোৰ দুৰ্ভাগ্য যে খেল ইতিমধ্যেই আৰম্ভ হৈ গ’ল আৰু খেলৰ মাজত নতুনকৈ সোমাই খেলিবলৈ নোপোৱাটো এই …

পৰিচয়

Image
আগফালৰ বাৰান্দাত থকা একমাত্ৰ আৰামী চকীখনত বহি যেতিয়া আবেলি সময়ৰ মানুহৰ ব্যস্ততাখিনি ৰাস্তাইদি পাৰ হৈ যোৱা উপভোগ কৰি থাকোঁ, তেতিয়াই হঠাতে সন্মুখত আবিৰ্ভাৱ হৈ মোৰ চিন্তাত যতি পেলোৱা ল’ৰাটোৱেই হ’ল নিপু। তাৰ সদায়েই একেটাই সাজ, একেযোৰেই তাৰ কাপোৰ। মই বহি থকা দেখিলেই সি মোৰ ওচৰলৈ আহে, মই কিবা ভাবিম, গালি পাৰিম, টানকৈ কম---সেইবোৰ একোৱেই নভবা নিপু, আমাৰ ভাড়াঘৰৰ এটা ডাঙৰ কোঠালীত ঢাৰিৰ বেৰা দি দুভাগ কৰি দুটা কোঠা কৰি লোৱা পৰিয়ালটোৰ একমাত্ৰ সন্তান। অৱশ্যে প্ৰথমদিনা যেতিয়া তেনেকৈ সি মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল, মইও অকণো অশান্তি নোপোৱাকৈ তাৰ সৈতে কথা পতাৰ আগ্ৰহ দেখুৱাইছিলোঁ।সৰু লৰাৰ কথা-- সিয়ে বেছিভাগ সময় কথা কৈ থাকে--মই মাত্ৰ সঁহাৰি দি যাওঁ। সি জনাৰ ইচ্ছা কৰিলে আৰু ময়ো উত্তৰ দিব পৰা ধৰণৰ হলে উত্তৰ দিওঁ। মুঠৰ ওপৰত তাৰ মোৰ দোস্তি বেলেগ। ধনদা,মানে নিপুৰ দেউতাক, বহুদিনৰ আগৰে পৰা আমাৰ ভাড়াঘৰত থকা। আমাৰ ঘৰৰ লগত এনেয়ে তেওঁৰ মালিক ভাৰাতীয়াৰ সম্পৰ্ক হলেও বাস্তৱিকতে তাতকৈ বহু ওচৰৰ সম্পৰ্ক বিদ্যমান। মাই কয় বহু সৰুতেই হেনো ধনদা তেওঁৰ পেহীয়েকৰ ঘৰলৈ আহিছিল, স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ। তেওঁৰ পেহীয়েক, বিনীতা শৰ্মা, যাক মই বৰমা বুলি…

প্ৰতিধ্বনি

Image
পল্লৱীয়ে যদি আগতে স্কুললৈ যোৱাৰ আগতে মাকক কয়, মই বইল কৰা কণী খাবলৈ বেয়া পাওঁ, মোক ভাজি দে, মাকে ক’ব বায়েৰে দেখোন একোতে অজুহাত দেখুৱাই নেপায়, তইনো কেনেকৈ ইমান আলসুৱা স্বভাৱৰ হলি।আৰু তাৰ পাছত তাই বইল কৰা কণীটো খঙতে নি পকা মজিয়াত পেলাই দিলে কণীটো খাব পৰাও হৈ থাকে, মজিয়াখনো নাভাঙে আৰু অৱশেষত গৈ তাই ভাজি কৰা কণীও খাবলৈ নাপায়।পাছতবায়েকবসুন্ধৰাইনিজৰভাগৰটোতাইকদিদিয়ে আৰু তাই মজিয়াত পৰাটো খায়।কলেজ পোৱাৰ পাছত বজাৰলৈ অথবা ক’ৰবালৈ ওলাই যাবলৈ হ’লে মাকক নিবলৈ দেউতাকৰ স্কুটিখন কোনে চলাব? পল্লৱীয়ে কেইবাদিনো মুখ ওন্দোলাই, পিন্ধিবলৈ বুলি আনি লোৱা চেণ্ডেল দলিয়াই মেলি চালে, কিন্তু মাক সদায় ডাঙৰ জীয়েক বসুন্ধৰাৰ লগতহে যাব।স্কুটি চলাব পাৰিলে বুলিয়ে কি হ’ল? পল্লৱী সৰু ছোৱালী।বইল কৰা কণী খালে যে তেলত ভজাতকৈ বেছি শক্তি পোৱা যায়, সেয়া বুজি নোপোৱা সৰু ছোৱালী। বসুন্ধৰাই সেইবোৰ বুজি নাপায়।তাইৰ দীঘল চুলিকোছা দুডাল বেণী কৰি মাকে আঁচুৰি দিয়ে, তাই মাকৰ চৰণ চুই স্কুললৈ যায়।কলেজত নামভৰ্ত্তি কৰাৰ পিছত তাই বেণী গুঠিবলৈ এৰিলে, চুলিকোছা আৰু অলপ দীঘল হ’ল।তাইৰ বৰমাকৰ বয়সৰ মানুহে তাইৰ চুলিৰ প্ৰশংসা কৰে, সুযোগ পালে “তুমি নিৰ্মলাৰ…

প্ৰিয়বন্ধু

Image
(ৰচনাকালঃ ২০০৯)
ঘণ্টাটো পৰাৰ লগে লগে গোটেই শ্ৰেণীটোৱেই প্ৰাণ পাই উঠিল। সকলোৱে চিঞৰ বাখৰ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই গ'ল যদিও এজন তাৰ ব্যতিক্ৰম। ভালকৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে দুচকুত অশ্ৰুৰ জিলিকণি, উদাস মুখৰ ভাও দি থকা এজন ল'ৰা। কিছুসময় পাছতঐ তালৈ এজাক ছোৱালীৰ আগমণ ঘটিল। সিহঁতৰ উশৃংখল হাঁহি, মন্তব্যবোৰে ল'ৰাটোৰ চকুপানীৰ নৈখন খৰস্ৰোতা হোৱাতহে সহায় কৰিলে। নাম তাৰ বৰুণ। শ্ৰেণীৰ আটাইতকৈ শান্ত ল'ৰা। শান্ত মানে একেবাৰে মুখৰ পৰা মাত নোলায়েই। কিন্তু তাৰ মনটো বৰ বহল। শ্ৰেণীৰ সকলো শিক্ষকৰে প্ৰিয়পাত্ৰ সি। তাৰ নম্ৰ, ভদ্ৰ আচৰণে তাক বিপদত নেপেলোৱাও নহয়। বিশেষকৈ, শ্ৰেণীৰ উৎপতীয়া কেইবাটাও ল'ৰাই তাৰ চৰিত্ৰ নষ্ট কৰাৰ চেষ্টা চলায়েই থাকে। কিন্তু তৰোৱালতকৈ কলম সদায় শক্তিশালী। তাৰ চৰিত্ৰ নামে বগা কাজগখিলাত সি ধূলিকণা এটাও পৰিবলৈ নিদিয়ে।
শ্ৰেণীত তাৰ স্থান চতুৰ্থ। স্থানক লৈ সি কোনোদিনে গৰ্ব কৰা নাই আৰু তাক দেখিলে এনে লাগে যেন সি সেয়া কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধো কৰা নাই। সময়মতে স্কুললৈ আহি শিক্ষকৰ নিৰ্দেশানুসৰি নিয়মমাফিক কৰ্ত্তব্যসমাপন কৰি সি

বিশ্বকোষ কেনেকৈ লিখিব পাৰোঁ?

Image
পঢ়ি অহা বিদ্যালয়খনৰ কথা ইণ্টাৰনেটত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ  মন যোৱাৰ সময়ৰ কথা। মহকুমাটোৰ কিছুসংখ্যক মানুহৰ বাদে তেতিয়ালৈকে আমাৰ বিদ্যালয়খন ইমান বেছি আলোচনাৰ বিষয় হোৱা নাছিল তেতিয়ালৈকে-- যেতিয়া হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত দুজনকৈ ছাত্ৰই অসমৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰি আমাৰ অঞ্চলটোৰ শিক্ষাৰ জগতখনত তোলপাৰ লগাবলৈ সক্ষম হ'ল। ব্যক্তিগত খণ্ডৰ অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় হেতুকে বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক পৰীক্ষাৰ পাছত নতুন শিক্ষা বৰ্ষৰ বাবে নামভৰ্তিৰ দিনাৰ আগলৈকে শিক্ষকসকল আৰু কৰ্মচাৰীবৃন্দৰ দ্বাৰা নিজেই চাৰিআলিৰ কোনো এক চুকত, নতুবা ৰাজহুৱা পৰিবহণ আস্থানত থকা ডাঙৰ গছজোপাৰ দুডাল ডালত ওলোমাই নামভৰ্তিৰ জাননী দি বিদ্যালয়খনৰ কথা ৰাইজক জনাবলগীয়া এক অৱস্থাৰ পৰা শিক্ষানুষ্ঠানটোৱে অঞ্চলটোৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ইতিহাস ভংগকাৰী নিজা এক গৰিমা অৰ্জন কৰাৰ অৱস্থাটোলৈকে সকলোকে জনোৱাৰ প্ৰয়াসেৰে স্কুলৰ ৱেবছাইট এটা সাজি উলিওৱা হ'ল।

বৰ্তমানে যিকোনো শেহতীয়া তথ্যৰ বাবে সকলোৱে পোনছাটেই ইণ্টাৰনেটৰ সহায় লয়।  তথ্যৰ অলেখ ভাণ্ডাৰ দ্ৰুতগতিৰে সহজলভ্য হৈ পৰা বাবে সকলো স্তৰৰ মাজতে ই জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। আৰু ঠিক একে সময়তে ইণ্টাৰনেটৰ সেই নিযুত তথ্য উৎস…