১৯৬৯ চনত নিৰ্মিত ড° বেজবৰুৱা চিনেমাখন চোৱাৰ সৌভাগ্য হোৱা নাছিল যদিও ২০২৩ চনৰ ড° বেজবৰুৱা ২ চিনেমাখন চোৱাৰ সুবিধা পালোঁ। চিনেমাহলৰ পৰা ওলাই অহাৰ পাছত আলোচনা কৰিব পৰাকৈ বিশেষ একো সমল নাছিল যদিও এটা দিশত আমি চিনেমাখন চাবলৈ যোৱা গোটেইকেইজন বন্ধুৱে একমত হ'লোঁ যে বিৰতিৰ আগলৈকে চিনেমাখনৰ যেনেকুৱা সম্পাদনা; যেনে দৃশ্যৰ সঘন সালসলনি, দুটা দৃশ্যৰ মাজৰ transition-বোৰো basic cut to the other scene - এনেকুৱা নহৈ মাজে মাজে অলপ বেলেগ ধৰণৰ- মুঠৰ ওপৰত খুব যেন খৰতকীয়া (অৱশ্যে কথাটো কাহিনীৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল)। প্ৰথম ভাগ শেষ হৈ বিৰতিৰ পাছত দ্বিতীয় ভাগ আৰম্ভণিৰ আগত যিখিনি বিজ্ঞাপন চলি আছিল, এজন বন্ধুৰ মতে সেই বিজ্ঞাপনখিনিয়ে যেন চিনেমাৰ প্ৰথম ভাগতকৈ বেছি সময় চলি আছিল - তেনে লাগি গৈছিল। বলিউদৰ "পাঠান" নামৰ বোলছবিখনতো প্ৰায় একে কথাই লক্ষ্য কৰিছিলোঁ। এই সময়খিনিতে অসমীয়া আন এখন চিনেমাও মুক্তি পাইছিল, চাবলৈ যোৱা বন্ধুসকলৰ বেছিভাগেই কৈছিল, চিনেমাখন এনেই দীঘলীয়া কৰিলে, আজিৰ দিনত মানুহৰ হাতত ইমান সময় ক'তনো থাকে? গতিকে এইখিনিতে কেনেবাকৈ আমি মন্থৰ গতিৰ "দীঘলীয়া" চিনেমা চাবলৈ বেয়া পোৱা হৈছো...
মই জানো বৰ্ডত থকা অংকটো একেবাৰে সহজ, মাত্ৰ নাজানো কৰাৰ পাকটো কি। ততবুদ্ধি হেৰুৱাই বৰদেউতালৈ চাওঁ, তেওঁ সন্মুখত থকা ছাত্ৰখিনিলৈ চাই উপদেশ দি থাকে। সময় বেছি লাগি ৰৈ থাকিলেও কৰি নিদিয়ে, সমাধান কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় হিন্টছবোৰ মাজে মাজে দি থাকে। মই কিবা এটা কৰি দেখুৱাওঁ, বৰদেউতাই মই কৰাখিনিলৈ চায়, তাৰপাছত মোলৈ চাই কয়, “তাৰমানে মই কোৱা কথাখিনিৰ একো বুজি নাপালি নহয়?” ঠিক এইমাত্ৰ বৰদেউতাই তেনেকুৱাই কিবা এটা হিন্ট দি গ’ল। বৰদেউতাৰ বিছনাৰ কাষত আমি, মানে মই, ভনী, ৰূপা, নাৰায়ণ গোটেইকেইটাই থিয় হৈ ৰৈ আছিলোঁ। দূৰ্ঘটনাটো হোৱাৰ পাছৰ পৰা তেওঁ বিছনাতেই। এনেকৈ তেওঁ বিছনাখনকে আশ্ৰয় কৰি লোৱা মই কেতিয়াও দেখা নাছিলোঁ। ওৰেটো জীৱন স্কুলখনৰ সেৱাতে ব্ৰতী হৈ থাকিল, নিজকে উছৰ্গা কৰিলে স্কুলখনৰ কামত। আমাক অংক শিকালে, ভনীহঁত স্কুলৰ শেষৰ শ্ৰেণীত থকাৰ বছৰ সিহঁতকো অংক শিকাই লৈহে তেওঁৰ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ। স্কুলৰ পৰা অৱসৰ লৈ তেওঁৰ কাম আৰম্ভ হ’ল ঘৰৰ পাছফালৰ বাৰীখনত। মাজে মাজে পৰীক্ষা দিবলগীয়া বেটচবোৰকো পঢ়ুৱাবলৈকো গৈছিল, স্কুলখনৰ মোহ তেওঁ এৰিব পৰা নাছিল। তাৰপাছত ভনী কলেজলৈ গ’ল, কেইদিনমানৰ পাছত বৰমা হঠাত...