এপিটাফ- Epitaph

          দশম শ্ৰেণীৰ সময় ।ক্লাছ আৰম্ভ হৈছে আৰু ।নৱম আৰু দশম শ্ৰেণী বুলিলে সৰুৰে  পৰা কিবা এটা বেলেগ দৃষ্টিৰে চাইছিলোঁ ।বহীত কঠিন এলজেব্ৰা , ৰাতিপুৱা  ইংৰাজী-বিজ্ঞানৰ টিউচন , স্কুলৰ কিবা মিটিং হ ' লে কথা কবলৈ সুযোগ তথা  স্কুলৰ আটাইতকৈ গহীন গম্ভীৰ , ডাঙৰ বেটছ ।আৰু দশম শ্ৰেণীৰ যিজন প্ৰথম ছাত্ৰ  তেওঁৰ পঢ়া শুনা কেনেকৈ হয় , কত কি বা টিউচন লৈছে সেইবোৰৰ খবৰো কিছুমানৰ মুখে মুখে বাগৰি বহুত কিবা উৰাবাতৰিও নোলোৱাগৈ নহয় ।দিন বাগৰি বছৰ বাগৰি  এটা সময়ত আমাৰ বেটছটোও ডাঙৰ হৈ আহি স্কুলৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বেটছটো হলোহি 

হে কৃষ্ণ প্ৰভু, শ্ৰদ্ধাৰ শনিদেৱতা মহাশয়! য’তে আছে আপুনি, মোলৈ চকু মেলি চাঁওক; মোৰ অসূয়া-অপ্ৰীতিবোৰ দূৰ কৰি দিয়ক।" – এইবুলি মাংসৰ বাটি তিনিটা আগলৈ দিলোঁ। ছিনিয়ৰ চন্দন দাইও "কৃষ্ণ! ইয়াৰ দায়-দোষ মৰিব লাগে। ন ৰাকেশ, কৃষ্ণ? অ’ খা আৰু এতিয়া," – এইবুলি বাটিৰ পৰা জোল বাকি লৈ খোৱা আৰম্ভ কৰি দিলে। আমিও, মানে মোৰ ৰূমমেট ৰাকেশদা, ছিনিয়ৰ পৰাণদা আৰু মই নিজৰ কাঁহীত মনোযোগ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী ক্লাছে নিজ গতি লোৱাৰ সময়ৰ কথা। হোষ্টেলতো ইতিমধ্যে আমাৰ অৱস্থা দকৰা হোৱা আমটোৰ দৰে হৈছেগৈ। মেছ মিটিঙত খাদ্য যোগানৰ ওপৰত নিজৰ মত দিব পৰাকৈ এটা অৱস্থাত উপনীত হৈছোঁ বা সৰু-সুৰা অনুষ্ঠানবোৰ পাতোতে সৰু-সুৰা দায়িত্ব কিছুমান ছিনিয়ৰে বিনাদ্বিধাই দিব পৰাৰ এক স্থিতি। স্বাভাৱিকতে সকলোবোৰ যেন স্বাভাৱিক হৈ পৰিছিল, সেয়া স্পষ্ট হৈছিল। জীৱনৰ গতি, লয়, ছন্দ—এইবোৰ পুনৰ ঘূৰি আহিছিল। কোনোবা এটা চোকা ৰ’দ দিয়া দিনৰ কথা। আগৰাতি দেৰিকৈ শোৱাৰ ফলত ৰাতিপুৱা খুব খৰধৰকৈ গৈ ক্লাছত উপস্থিত হৈছোঁ। তাকো খৰধৰৰ কোবত অসমীয়া সাহিত্যৰ কিতাপ নিবলৈ পাহৰি আহিলোঁ। আমাৰ বাকী বিষয়বোৰৰ পাঠ্যপুথি নিনিলেও বিশেষ ...