সেইদিনা বন্দনাসভাৰ ঠিক শেষৰ ফাললৈ তেওঁ স্কুল আহি সোমালহি। ঘৰুৱাভাৱে চিনাকি এটা থাকিলেও চাইকেলখন লৈ তেওঁক সোমাই অহা দেখিলে এনেই কিবা এটা সন্ত্ৰষ্ট্ৰ হৈয়ে পৰিছিলোঁ। আমি তৃতীয় শ্ৰেণী মানত থাকোঁতেই (যিমানদূৰ মনত পৰে) তেওঁ স্কুলৰ সক্ৰিয় দায়িত্বৰ পৰা অব্যাহতি লৈছিল আৰু তাৰপাছত কেৱল ভূগোল পঢ়ুৱাবলৈ মাজে-মধ্যে চাইকেলখন লৈ ওলাইছিলহি। বাকী শিক্ষকৰ শ্ৰেণীসমূহত যদিও কেতিয়াবা খেলিমেলি কৰিছিলোঁ, ভূগোলৰ শ্ৰেণীত কিন্তু আমি আমাৰ সৰ্বোচ্চ মনোযোগ দিবলগীয়া হৈছিল। শ্ৰেণীলৈ আহোঁতে তেওঁ সদায় হাতত গ্ল’বটো, স্কেল এপাত বা এচাৰি এডাল লৈ আহিছিল (তেনেকুৱা এচাৰি এডাল বাৰু খেলিমেলি কৰাকেইটাক চিধা কৰিবলৈ প্ৰায়ে লৈ ফুৰিছিল)। তেওঁৰ সেই কাঢ়া শাসনৰ ৰূপটো দেখি সৰুতে ভাবিছিলোঁ তেওঁৰ ঘৰত তেনেকুৱাই এগালমান গ্ল’বেৰে ভৰ্তি হৈ আছে আৰু ঘৰতো ছাগৈ এনেকেই কাঢ়া ৰূপত থাকে। তেনেকুৱা ঠিক সেই সৰুকালৰে কোনোবা এদিন বলাই ঘাটৰ ফালে বা (নিচাদেউৰ ছোৱালী)-ৰ লগত ওলাই গৈছোঁ, আৰু যিহেতু সেইফালে মই গৈ পোৱা নাই, প্ৰথমবাৰৰ বাবে যাম আৰু ফুৰিবলৈ যাম; সেইবাবে বাই মোক তাইৰ হাতঘড়ীটোও পিন্ধিবলৈ দিছে। ময়ো একদম হাতঘড়ী, জোতা- মোজা পিন্ধি তমস্কাৰ হৈ ওলাইছ...
Prankrishna Borgohain