এপিটাফ- Epitaph

আমাৰ ঠাইখন তেনেই সৰু। ভৌগোলিকভাৱে হওক বা জনসংখ্যা - দুয়োফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে আমাতকৈ সৰু জেগাও ওলাব, কিন্তু  মহকুমা হিচাপে আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ পৰা চাবলৈ গ’লে বেলেগৰ আগত নিজৰ ঠাইখনৰ কথা ক’বলৈ যাওঁতে আগতে প্ৰায়ে ‘আমাৰ তালৈ যোৱা ৰাস্তাটো কিন্তু বেয়া দেই আৰু বেছি দোকান-চোকান নাই’ এনেকৈ কৈ লৈছিলোঁ। ক’বলৈ মন নগৈছিল, কিন্তু আগতীয়াকৈ তেনেকৈ কৈ আচলতে নিজকে সান্ত্বনা দিছিলোঁ। তেতিয়ালৈকে হোৱা বন্ধু-বান্ধৱীবোৰো সৰহসংখ্যক আমাৰ দৰে সৰু ঠাইৰ পৰা অহা আছিলে, গতিকে কথাবোৰ নুবুজিছিলে যেন লগা নাছিল। অলপমান বন্ধুত্বৰ ভৌগোলিক সীমা বাঢ়ি যোৱালৈকে পিছে আমাৰ তালৈ ভাল ৰাস্তা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীক ভেঁটা দিব পৰাকৈ ডাঙৰ মথাউৰি এটা - এই দুয়োটাই হৈছিল। দোকান-পোহাৰৰ সংখ্যা আৰু আকাৰ দুয়োটা বাঢ়িছিল। সৰু ঠাইখনত গাড়ী-মটৰৰ বৰ্ধিত সংখ্যাই নগৰ নগৰ যেন লগা ভাৱটো সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিছিল।  এই সমস্যাবোৰ যে আছিল, তাৰ লগতে কিন্তু গৌৰৱ কৰিব পৰাকৈও আমাৰ হাতত কেইবাটাও কথা আছিল। যেনে ফাটবিহু বুলি ক’লে এতিয়া প্ৰায় মানুহে অলপ হ’লেও গম পায়, বগীবিলৰ দলং হোৱাৰ পাছত বাসুদেৱ থানত বহুত ভীৰ হয়, আৰু ‘তোমালোকৰ তাতে বৰগোহাঞি...