Skip to main content

হোষ্টেল পিকনিক ২০১৫

   অৱশেষত পিকনিকৰ তাৰিখটো ঠিক কৰা হ
        ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৫২ তম যুৱ মহোৎসৱ শেষ হৈছিল ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে আৰু তাৰ এদিন পাছতেই আমাৰ পিকনিকৰ তাৰিখ ঠিক কৰা , একমাত্ৰ পিকনিক স্পট ঠিক কৰিবলৈ সকলোৰে হুত সময় লাগিল তাৰ আগেয়ে পিকনিক সম্বন্ধীয় কথা, বাজেট আদিবোৰকে আৰম্ভ কৰি কথাবোৰ আলোচনা কৰিবলৈ যিখন মিটিং দিয়া হৈছিল, তাত তিনিখন ঠাই প্ৰাধান্য পাইছিল, হাৱাই কেম্প, দুলুংমুখ আৰু কিমিন কিমিন পোনছাটেই নাকচ হৈছিল, মাত্ৰ হাৱাই কেম্প আৰু দুলুংমুখৰ মাজত আমাৰ মনবোৰ পেণ্ডুলামৰ দৰে দুলি আছিল মিটিঙত একো সিদ্ধান্ত লোৱা নহল যদিও সকলোৰে যে হাৱাই কাম্প যোৱাৰ এটা প্ৰৱল ইচ্ছা আছে, সেয়া প্ৰকট হৈ উঠিছিল কিন্তু তাৰ পাছতে হুৰামূৰাকৈ যুৱ মহোৎসৱ পালেহি আৰু যিহেতু ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ সহযোগ অবিহনে কলেজে অনুষ্ঠিত কৰাত যথেষ্ট অসুবিধাৰ সন্মুখীন , তাতে হোষ্টেলকেইটাৰ সমূহ আবাসীয়ে লাগি মেলি সহায় কৰি নিদিলে কথাটো সম্পূৰ্ণ সহ্য সীমাৰ বাহিৰত থকাৰ দৰে তাতে সেইকেইদিন আমাৰ হোষ্টেলৰ মেচ চলাও বন্ধ সাতে পাছে প্ৰায় সকলো দেহে কেহে মহোৎসৱৰ লগত জড়িত হৈ পৰিল আৰু এনেকুৱা কামত জড়িত সকলোৰে কিবা এটা ভাল লাগেই, সেয়া মুখ ফুটাই নকলেও সকলোৱে স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব তিনি দিনৰ মহোৎসৱ কেতিয়া পাৰ হৈ গল, চকুৰ সন্মুখেদি যেন সময়বোৰ পোহৰৰ প্ৰায় সমপৰ্যায়ৰ বেগেৰে পাৰ হৈ তাৰমাজতো কিন্তু আমাৰ পিকনিকৰ কথাটো ওলাই নগল আৰু সমসাময়িকভাৱে আমি প্ৰস্তুত হৈ পৰিলো আমাৰ কাৰণে আহিবলগীয়া অন্য এটা আনন্দৰ দিনৰ বাবে

         সচৰাচৰ নিয়মৰ দৰে ৩১ জানুৱাৰীৰ গধূলিয়ে চাউণ্ড বক্স অনা হল আৰু সকলোৱে মন খুলি ফূৰ্টি কৰিলে হোষ্টেলৰ এয়া অঘোষিত নিয়ম যে পিকনিক যোৱাৰ আগদিনা যদি খুব ডাঙৰকৈ গান বজাই, লাউডস্পীকাৰ সংযোগ কৰি গাৰ্লচ হোষ্টেলৰ ফালে মুখ কৰি সিঁহতক উদ্দেশ্যি দুষাৰমান টেটুফলা চিঞৰ মৰা নহয়, কাৰো মনত শান্তিয়েই নালাগে এইবাৰো তাৰ ঠিক ব্যতিক্ৰম নহ, মাত্ৰ চিঞৰ মৰা কামটো বাদ দি
          ১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ ৰাতিপুৱা আমাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ ৩১ তাৰিখৰ ৰাতিয়েই খবৰ আহিল হাৱাই কেম্পত সোমোৱাটো কিছু বাধা আহি পৰিছে, তাৰ পৰিস্থিতি কিছু অশান্ত দুখনকৈ গাড়ীত সমূহ আবাসী, ৰান্ধনী, ৰান্ধনীৰ পৰিয়াল, লগতে চুপাৰ ছাৰ আৰু বি পি এড বিভাগৰ মনজ্যোতি ছাৰৰ সৈতে আমি ঢাপলি মেলিলোঁ দুলুংমুখ অভিমুখে চিঞৰ বাখৰ, হুলস্থুলৰ মাজেৰে প্ৰায় ১১-৩০ মান বজাত আমি তাত উপস্থিত হলোগৈ কিন্তু তাৰ পৰিৱেশে আমাক কিছু পৰিমাণে হতাশ কৰিলে যিডোখৰ ঠাইত সাধাৰণতে সকলোৱে পিকনিক খাবলৈ পছন্দ কৰে, তাত অলপ ছাঁ পৰি থকাকৈ গছ, নদী, পাহাৰ, ফটো তুলিব  পৰাকৈ ভাল বেকগ্ৰাউণ্ড থকাটো সকলোৰে কাম্য কিন্তু আমাক হতাশ কৰি তাত আছিল মাথোঁ সোৱণশিৰি নদী,দূৰত পাহাৰৰ এলানি আমি পাহাৰ বগাবলৈ যোৱা কি, ওচৰ চাপিবলৈকে গোটেই দিন  লাগি যাব কথাতে কয় দূৰৰ পাহাৰ, ৰাতিৰ জুই, তাক নেখেদি থাকিবা শুই ৰন্ধা বঢ়া কৰিবলৈ ছাঁ অকমাণো নাই সকলোৱে আক্ষেপ কৰি উঠিল, নিজৰ নিজৰ পছন্দৰ ঠাইবোৰৰ কথা বাৰে বাৰে উত্থাপিত হবলৈ ধৰিলে তেনেতে চুপাৰ আহমেদ ছাৰে কৈ উঠিল আমাৰ লগত আমি স্ক্ৰীণবোৰ কি এনেই আছে?সেইবোৰ তৰি লোৱা হওক কথামতেই কাম কেইটামানে নদীত শিলগুটি মাৰি ভেকুলী জাঁপ দিয়াবলৈ লাগিল, কেইটামানে স্ক্ৰীণ তৰি জেগা ঠিক কৰিবলৈ লাগিল আৰু বাকী কেইটামানে ৰাতিপুৱাৰ পৰা একো এটা নপৰা আমাৰ পেটৰ বাবে কমলা, বইল ডিম, আৰু ব্ৰেড ঠিক কৰিলেব্ৰেকফাষ্ট খাই হঠাতে ঠাইডোখৰ প্ৰায় খালী হোৱাৰ দৰেই হৈ পৰিল কাৰণ সকলোৱে নিজৰ নিজৰ লগৰীয়াৰ সৈতে ঠাইডোখৰৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিবলৈ ওলাল ৰন্ধা বঢ়া কৰা ঠাইত থাকিল কেৱল ছাৰ, দুলেনদা( হোষ্টেলৰ প্ৰাক্তন আবাসী) আৰু কেইজনমান আবাসী
           আমি মানে মই, জ্যোতিষ্মান, কৌশিকদা, চুনুৰঞ্জন আৰু অসীম আগবাঢ়িলো অন্য এক দিশে আমাৰ পিকনিক খোৱা ঠাইৰ পৰা এটা পাহাৰ(প্ৰকৃততে মালভূমি) খুব সুন্দৰকৈ দৃশ্যমান হৈ আছিল ব্ৰেকফাষ্ট খায়েই আমি গোটেইকেইটাই ঠিক কৰিলোঁ আমি তাৰ ওপৰলৈ উঠিম, সকলোকে ওপৰৰ পৰা চিঞৰিম, পাহাৰ বগোৱাৰ উত্তেজনা লভিম সন্তৰ্পণে আমিআগবাঢ়িলোঁ কাৰণ আন কোনোবাইও আমাৰ সৈতে একেটা লক্ষ্যকে বাছি লওক—আমি সেয়া বিছৰা নাছিলোঁ কিন্তু অলপদূৰ যোৱাৰ পাছতে আমি উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ এটা দল লগ পালোঁ সিঁহতেও তালৈকে গৈ আছিল তাৰ পাছতে লগ পালোঁ স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ অসমীয়া বিভাগৰ দাদাকেইজন লগে লগে আমাৰ সন্মুখত আৰু এক প্ৰত্যাহ্বানে দেখা দিলে এতিয়া আমি কেৱল পাহাৰ বগালেই নহ’ব, সেয়াও হ’ব লাগিব সকলোতকৈ আগেয়ে প্ৰায় ওচৰ পাওঁ পাওঁ অৱস্থাত আমাৰ লগ লাগিল ডেনিচ পাহাৰটো দূৰৰ পৰা যিমান ওচৰত থকা যেন লাগিছিল, ওচৰলৈ আহি থকাৰ লগে লগে বেছি দূৰ হৈ যোৱাৰ দৰে লাগিবলৈ ধৰিলে ওচৰ পোৱাৰ পাছত গম পালোঁ তাত খুৱ সম্ভৱ ঝুম খেতি কৰিবৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলোৱা হৈছে এঢলীয়া মাটিবোৰত জুই জ্বলাই চাফাই কৰাৰ চিন সুস্পষ্ট যথেষ্ট কষ্টৰ অন্তত আমি ওপৰৰ পালোগৈ, সৰ্বপ্ৰথম আৰোহী হিচাপে কৌশিকদাই গৌৰৱ আৰ্জন কৰিলে সমান্তৰালকৈ আমি, দাদকেইজন আৰু জুনিয়ৰকেইটাও একেবাৰে শিখৰত আৰোহণ কৰাৰ পাছত বহুকেইখন ফটো তোলা হ’ল খুব এক ভাললগা মূহুৰ্ত আছিল, এনে লাগিছিল আমি কিবা বেলেগ কিবা ডাঙৰ শৃংগই জয় কৰিলোঁ যেনিবা সমুজ্জ্বলদাইও তাৰ ওপৰত থকা শস্যৰ দৰে গছএজোপাৰ ছাঁত জিৰণি লৈ থাকি থাকি কৈয়েই পেলালে “এনেকৈ আমাক যদি ট্ৰেইনিং দিলে দেখোন এভাৰেষ্টো বগাব পাৰিম” আমি সকলোৱে হাঁহি দিলোঁ, তেওঁ তথাপি নিজৰ কথাত অটল হৈ থাকিল এইকণ বগাওতেই আমাৰ ভাগৰত আহৰি নাই, এভাৰেষ্ট বগাবলৈ কেৱল শাৰীৰিক সবলতাই নহয়, মানসিকভাৱে যথেষ্ট শক্তিশালী হোৱাৰ লগতে লাগিব সাধনা
           নামি আহোতে উঠাতকৈ বেছি ভয় লাগিছিল, হয়তু স্থিতিশক্তিৰ( Potential Energy) দ্ৰুত ক্ষয় ঘটাৰ বাবে নামি অহাৰ পাছত আমাৰ এটাই লক্ষ্য আছিল এতিয়া গা ধুব লাগে পলম নকৰি কাপোৰ কানি খুলি নুন্যতম কাপোৰ অকমান পৰিধাণ কৰি আমি নামি পৰিলোঁ সোৱণশিৰিৰ বুকুত
           কিন্তু নমাৰ পাছত হে আমাৰ অৱস্থা কাহিল হ’ল কি ঠাণ্ডা পানী প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য ব হনকাৰী নদীখনৰ নীলা পানীৰ কুলকুল শব্দ, পানীৰ মাজে মাজে ওলাই থকা শিলত বহা চৰাই, দূৰৈত জাক পাতি বহি থকা বিভিন্ন চৰাইৰ দল, তাৰ মাজতে আমি কেইটা পানীত নমৰা পাছত আমাৰ ভৰি দুখন সম্পূৰ্ণ ঠৰ হোৱাৰ দৰে হৈ পৰিল কোনোমতে পানীৰ ওপৰত ওলাই থকা শিলবোৰত থিয় হোৱাৰ পাছতহে কিছু শান্তি পোৱা যায় কিমান ঠাণ্ডা সেয়া বৰ্ণনা পঢ়াতকৈ তাত নামি চোৱাজনেহে বেছি ভালকৈ অনুভৱ কৰিব পাৰিব যথেষ্ট সময় পানীৰ মাজত কটোৱাৰ পাছতো আমাৰ তাৰ পৰা গুছি আহিবলৈ অকণোৱে মন নাছিল তাত পৰি থকা এডাল গছৰ ওপৰত ৰৈ গোটেইকেইটাই ৰ’দ পুৱাই পুৱাই, আমাৰ উষ্ণতাৰ সাম্য অৱস্থালৈ আনি পুনৰ পানীত নমা, সাতোঁৰাৰ বৃথা চেষ্টা কৰা আদি কামবোৰ চলাই থাকিলোঁ প্ৰায় ডেৰঘণ্টা সময় কটাই আমি পাৰলৈ আহিলোঁ ত থাপি যেন পানীৰ হিমশীতল চেঁচা খিনিয়ে আমাক বাৰে বাৰে মাতিছিল খেলা কৰিবৰ বাবে
         তাৰ পাছৰ কাহিনী চমু খাই বৈ প্ৰায় ৪-৩০ মান বজাতে আমি দুলুংমুখৰ পৰা বিদায় মাগিলোঁ আৰু সন্ধিয়া প্ৰায় ৬ বজাত হোষ্টেলত পদাৰ্পণ কৰিলোঁ বছৰৰ এই দিনটোতেই আমি সম্পূৰ্ণ মন খুলি উৎপাত কৰোঁ, কোনো বাধ্যবাধকতা নাই, গালি নাই, খুব ভালদৰে পানীবিহীন দালিও এই দিনটোতে খাবলৈ পাওঁ আৰু পিকনিক স্পটলৈ যোৱাৰ আগত আৰু আহি গাৰ্লচ হোষ্টেলৰ আগত দেখাও আমাৰ বীৰত্ব—গান বজাই, চিঞৰি কলেজ ফিল্ডত কেইবাপাকো মাৰি তাৰ পাছত আৰম্ভ হয় নৃত্য এইবাৰো ব্যতিক্ৰম নহ’ল, আহি পাই ফিল্ডত চাৰিপাক মৰাৰ পাছত বাজি উঠিল “লাডেন আছিল পলাই, গৈ পাকিস্তান,.......,”
         আৰু স্বতস্ফুৰ্তভাৱে সকলোৰে গাবোৰ ভাঙি উঠি নাচৰ প্ৰকৃতি ল’লে আৰু চলি থাকিল বহুত সময়লৈ, মাত্ৰ আমি কেইটামানে শৰীৰত মাথোঁ অনুভৱ কৰি থাকিলোঁ সোৱণশিৰিৰ চেঁচা স্পৰ্শ


Popular posts from this blog

মাতৃভাষা আৰু আমাৰ দায়িত্ব

Photo Source:  www.bragitoff.com অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ আৰু বিদ্যালয়ত অসমীয়া ভাষা শিক্ষণ মাধ্যম হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ইতিমধ্যে যথেষ্ট বাদানুবাদ আৰম্ভ হৈছে আৰু এই সন্দৰ্ভত সকলোৱে একমত হ ' ব পৰাকৈ যিকোনো এটা সিদ্ধান্ত এতিয়ালৈকে আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই(হয়তু নহব) । অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচাৰ , ব্যৱহাৰ , অসমৰ শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে কেৱল অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰা আদিবোৰ সততে সংবাদ মাধ্যমৰ শীৰ্ষস্থান অধিকাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।   প্ৰত্যেক বছৰে মেট্ৰিকৰ ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ পাছত বাতৰিকাগজৰ শিৰোনামবোৰেও (উদাহৰণস্বৰূপে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ ইংৰাজী মাধ্যমৰ জয়যাত্ৰা) এইক্ষেত্ৰত এক ভূমিকা বহন কৰা দেখা যায়। পোনপ্ৰথমে আমি ইংৰাজী ভাষাৰ আগ্ৰাসনৰ কথাকে যদি চাবলৈ যাওঁ , ইয়াৰ মূলতে হ ' ল ইংৰাজসকলৰ সমগ্ৰ বিশ্বত উপনিৱেশ স্থাপনৰ যি প্ৰক্ৰিয়া , তাৰ ফলত প্ৰায় সৰু বৰ সকলো দেশতে এই ভাষাৰ প্ৰচলন আৰু ফলাফলস্বৰূপে বিশ্বৰ প্ৰধান ভাষা হিচাপে এতিয়া ইংৰাজী ভাষাৰ সিংহাসন লাভ। প্ৰায়সংখ্যক দেশৰে প্ৰধান ভাষা( official language) হিচাপে ইংৰাজী ভাষা ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে আৰু শেহতীয়া তথ্যমতে সমগ্ৰ বিশ্বৰ দুই মিলিয়ন লোকে তথ্যৰ আদান প্ৰদা

প্ৰিয়বন্ধু

Photo source: http://srzimmartist.blogspot.com (ৰচনাকালঃ ২০০৯) ঘণ্টাটো পৰাৰ লগে লগে গোটেই শ্ৰেণীটোৱেই প্ৰাণ পাই উঠিল। সকলোৱে চিঞৰ বাখৰ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই গ'ল যদিও এজন তাৰ ব্যতিক্ৰম। ভালকৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে দুচকুত অশ্ৰুৰ জিলিকণি, উদাস মুখৰ ভাও দি থকা এজন ল'ৰা। কিছুসময় পাছতঐ তালৈ এজাক ছোৱালীৰ আগমণ ঘটিল। সিহঁতৰ উশৃংখল হাঁহি, মন্তব্যবোৰে ল'ৰাটোৰ চকুপানীৰ নৈখন খৰস্ৰোতা হোৱাতহে সহায় কৰিলে। নাম তাৰ বৰুণ। শ্ৰেণীৰ আটাইতকৈ শান্ত ল'ৰা। শান্ত মানে একেবাৰে মুখৰ পৰা মাত নোলায়েই। কিন্তু তাৰ মনটো বৰ বহল। শ্ৰেণীৰ সকলো শিক্ষকৰে প্ৰিয়পাত্ৰ সি। তাৰ নম্ৰ, ভদ্ৰ আচৰণে তাক বিপদত নেপেলোৱাও নহয়। বিশেষকৈ, শ্ৰেণীৰ উৎপতীয়া কেইবাটাও ল'ৰাই তাৰ চৰিত্ৰ নষ্ট কৰাৰ চেষ্টা চলায়েই থাকে। কিন্তু তৰোৱালতকৈ কলম সদায় শক্তিশালী। তাৰ চৰিত্ৰ নামে বগা কাজগখিলাত সি ধূলিকণা এটাও পৰিবলৈ নিদিয়ে। শ্ৰেণীত তাৰ স্থান চতুৰ্থ। স্থানক লৈ সি কোনোদিনে গৰ্ব কৰা নাই আৰু তাক দেখিলে এনে লাগে যেন সি সেয়া কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধো কৰা নাই। সময়মতে স্কুললৈ আহি শিক্ষকৰ নিৰ্দেশানুসৰি নিয়মমাফিক কৰ্ত্তব্যসমাপন কৰি সি

আকাশবাণী

     সৰুতে ৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পৰা ৰাতি ভাত খোৱাৰ পৰলৈকে যদি কিবা এটা বস্তু একেৰাহে আমাৰ লগত লাগিয়ে থাকে বুলি কবলৈ যাওঁ , নিশ্চয়কৈ তাৰ ভিতৰত ৰেডিঅ ' ৰ নামটোও সংলগ্ন কৰিব লাগিব। আজিকালিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ কথা নাজানো , কিন্তু মই হোষ্টেল অহাৰ আগলৈকে নিয়মীয়াকৈ ৰেডিঅ ' ৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিছিলোঁ। প্ৰকৃততে ৰেডিঅ ' শুনাটো একপ্ৰকাৰৰ বাকীবোৰ দৈনন্দিন কামৰ দৰেই আছিল। আমাৰ অঞ্চলত গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ অনুষ্ঠানসমূহ সম্প্ৰচাৰিত হোৱাত অসুবিধা হৈছিল(দূৰত্বৰ বাবে) আৰু আমাৰ ৰাতিপুৱাবোৰ আৰম্ভ হৈছিল ডিব্ৰুগড় আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ পৰা সম্প্ৰচাৰিত ৰাতিপুৱাৰ অনুষ্ঠানসমূহৰ জৰিয়তে। এক বিশেষ সুৰ ধ্বনিৰ জৰিয়তে কেন্দ্ৰৰ প্ৰত্যেকখন অধিৱেশন আৰম্ভ হৈছিল।

মোৰ নৱছাত্ৰাবাস

“ মই অহাৰ লগে লগে সাউতকৈ উঠি গৈ ফুল ছাৰ্টটো পিন্ধিলি যে ? হা ? গৰম উঠা নাই নেকি ?” “ ছাৰ হ ’ ব , একো নহয় । ইমান গৰমো   উঠা নাই ” “ অ , হ ’ ব বাৰু । ইয়াত থাকি পঢ়া শুনা কৰিবলে খালি নেপাহৰিবি । ঢকুৱাখনাৰ পৰা পঢ়িবলে আহিছ , পঢ়িবি , কিবা অসুবিধা পালে মোক কবি , ৰাকেশ পৰাণক কবি ” । ৰাকেশ পৰাণ মানে হোষ্টেলৰ সেইসময়ৰ মণিটৰ ৰাকেশদা আৰু পৰাণদা । ৰাকেশদা মোৰ ৰুমমেটো আছিল । নিজৰ কোঠাৰ পৰা বাহিৰলে ওলালেই তথা ৰূমলে কোনোবা ছিনিয়ৰ আহিলে যাতে আমাক ফুলছাৰ্ট আৰু লংপেণ্ট পিন্ধা দেখা পায় , তেনেকুৱা এটা কটকটীয়া নিয়মে আমাক সকলোক বান্ধি থৈছিল । জুন মাহৰ শেষ দিন । ইমান সময়ে যেনতেন সহ্য কৰি অধীক্ষক ড০ বিমান চেতিয়া ছাৰে কথাখিনি কৈ মোৰ ৰুমৰ দুৱাৰখন পাৰ হোৱাৰ লগে লগেই ছাৰ্টটো খুলি পেলাই ফেনৰ তলত বহি পৰিলোঁ ।

অসমীয়া ভূচিত্ৰাৱলী

---চন্দ্ৰমা দুৱৰী বৰগোহাঞি--- ২০১৮ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দেওবৰীয়া বিচিত্ৰাত ৰবেন্দ্ৰ কুমাৰ দাসদেৱৰ ভূচিত্ৰাৱলীৰ বৰ্ণনাই আমাকো লৈ গ'ল দূৰ অতীতৰ তৃতীয় চতুৰ্থ পঞ্চম শ্ৰেণীত অঁকা আমাৰ চিৰচেনেহী জন্মভূমি অসমৰ মানচিত্ৰখনলৈ। ১৯৬৭ চনত যেতিয়া ৩য় শ্ৰেণীৰ বৃত্তি পৰীক্ষা দিবলৈ বাচনিভুক্ত হলো, ভূগোল বিষয়ত নিজ জিলাৰ এখন মেপ আঁকি জিলাৰ সদৰ ঠাই, নদী আদি বহুৱাবলৈ আহিছিল। তাৰ পাছত অসমৰ মেপ খন আকিবলৈ আমাক শ্ৰ্দ্ধাৰ গগন চেতিয়া ছাৰে শিকাইছিল। দাসদেৱে কোৱাৰ দৰে প্ৰথমে মেপখনৰ চাৰিসীমা জুখি স্কেলৰ সহায়ত সমান সমান জোখত বৰ্গক্ষেত্ৰ  আঁচ দি মেপখন আঁকিবলৈ শিকাইছিল। তাৰপাছত জিলাৰ সদৰ ঠাই, তেলৰ পুঙ থকা ঠাই, নদী আদি বহুৱাবলৈ দেখুৱাই দিয়ে। বিদ্যালয়ত থকা অসমীয়া ভূচিত্ৰাৱলীখনৰ পৰা ছাৰে মেপত থকা জিলাৰ সদৰ ঠাই, উত্তৰবাহিনী-দক্ষিণবাহিনী নদীবোৰ, তেল শোধনাগাৰ থকা ঠাইৰ নামসমূহ লিখি মেপত বহুৱাই আনিবলৈ দিয়ে। ঘৰত আহি ককাইদেউহঁতক খাটনি ধৰোঁ ভূচিত্ৰাৱলী এখন লাগে নিজাকৈ। ককাইদেউ বাইদেউহঁতৰ ভূচিত্ৰাৱলী বিলাক সিহঁতক দৰকাৰ হোৱাৰ বাবে দেউতাই নতুনকৈ মোক এখন ভূচিত্ৰাৱলী কিনি দিছিল। বিদ্যালয়লৈ আনিলে ভূগোল পিৰিয়ডত আটাইয়ে লগ হৈ ভূ

প্ৰতিধ্বনি

পল্লৱীয়ে যদি আগতে স্কুললৈ যোৱাৰ আগতে মাকক কয় , মই বইল কৰা কণী খাবলৈ বেয়া পাওঁ , মোক ভাজি দে , মাকে ক ’ ব বায়েৰে দেখোন একোতে অজুহাত দেখুৱাই নেপায় , তইনো কেনেকৈ ইমান আলসুৱা স্বভাৱৰ হলি । আৰু তাৰ পাছত তাই বইল কৰা কণীটো খঙতে নি পকা মজিয়াত পেলাই দিলে কণীটো খাব পৰাও হৈ থাকে , মজিয়াখনো নাভাঙে আৰু অৱশেষত গৈ তাই ভাজি কৰা কণীও খাবলৈ নাপায় । পাছত বায়েক বসুন্ধৰাই নিজৰ ভাগৰটো তাইক দি দিয়ে আৰু তাই মজিয়াত পৰাটো খায় । কলেজ পোৱাৰ পাছত বজাৰলৈ অথবা ক ’ ৰবালৈ ওলাই যাবলৈ হ ’ লে মাকক নিবলৈ দেউতাকৰ স্কুটিখন কোনে চলাব ? পল্লৱীয়ে কেইবাদিনো মুখ ওন্দোলাই , পিন্ধিবলৈ বুলি আনি লোৱা চেণ্ডেল দলিয়াই মেলি চালে , কিন্তু মাক সদায় ডাঙৰ জীয়েক বসুন্ধৰাৰ লগতহে যাব । স্কুটি চলাব পাৰিলে বুলিয়ে কি হ ’ ল ? পল্লৱী সৰু ছোৱালী । বইল কৰা কণী খালে যে তেলত ভজাতকৈ বেছি শক্তি পোৱা যায় , সেয়া বুজি নোপোৱা সৰু ছোৱালী । বসুন্ধৰাই সেইবোৰ বুজি নাপায় । তাইৰ দীঘল চুলিকোছা দুডাল বেণী কৰি মাকে আঁচুৰি দিয়ে , তাই মাকৰ চৰণ চুই স্কুললৈ যায় । কলেজত নামভৰ্ত্তি কৰাৰ পিছত তাই বেণী গুঠিবলৈ এৰিলে , চুলিকোছা আৰু অলপ দীঘল হ ’ ল । তাইৰ

দ্য নিউ গাৰ্ল ইন দ্য চিটী

---প্ৰিয়ম দি জ্যোৎস্না---  (১)  "হাজাৰজনৰ দৰে ময়ো যেতিয়া মুম্বাইলৈ আহিছিলোঁ, তেতিয়া নিজৰ বয়-বস্তুবোৰৰ সৈতে কিছুমান সপোনো বান্ধি আনিছিলো। তাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ সপোনটো আছিল--এগৰাকী লেখক হোৱাৰ সপোন। যেতিয়া মোক এই প্ৰৱন্ধটো লিখিবলৈ কোৱা হৈছিল, তেতিয়াই হয়তো মোৰ সপোনটো বাস্তৱলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ল। কিন্তু অশেষ চেষ্টাৰ পিছতো মই এই প্ৰৱন্ধটো লিখিবলৈ পৰা নাছিলোঁ। প্ৰতিবাৰেই লিখিবলৈ লওঁতে এনেকুৱা লাগিছিল যেন বহু কথা থাকি গৈছে। এই চহৰখনৰ বিষয়ে এনেকুৱা কি ক'ম যি আজিলৈকে কোনেও কোৱা নাই! সেইকাৰণে জমা দিয়াৰ এৰাতিৰ আগত প্ৰৱন্ধটো মই ফালি পেলালো আৰু পুনৰ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো।       কেৱল দুমাহতে এক অদ্ভুতধৰণৰ প্ৰেম হৈ গ'ল এই চহৰখনৰ সৈতে। চহৰখন মোৰ আপোন যেন লগা হ'ল। ইয়াৰ কাৰণ কি হ'ব পাৰে? মোৰ নতুন উৎসাহমূলক চাকৰিটো ,মোৰ সৰু ফ্লেটটো নে মোৰ স্বাধীনতা? এই চহৰখনে এনেকুৱা কি দিছে মোক , যি মোৰ আপোন হৈ পৰিছে? প্ৰকৃততে উত্তৰটো বহুদিন ধৰি মোৰ চকুৰ সন্মুখতে আছিল, কিন্তু মইহে ধৰিব পৰা নাছিলোঁ। মুম্বাইলৈ আহিয়েই প্ৰথম ৰাতি মই কাৰোবাক লগ পালো। এজন ল'ৰাক। বন্ধু, ৰূ

হৰ্ষাভোগলে অথবা ছেহৱাগহঁতৰ কথাৰে….

--- সুমন্ত সৌৰভ কাকতি --- অন্য জনপ্ৰিয় খেলতকৈ ক্ৰিকেট সময়ৰ দিশৰ পৰা কিছু দীঘলীয়া খেল , ছয়-চাৰি বা উইকেইৰ সঘন পতন নঘটিলে ক্ৰিকেট সাধাৰণতে বিৰক্তিকৰ আৰু আমনিদায়ক হৈ উঠে , কিন্ত সেইসময়তে পোনপটীয়া সম্প্ৰচাৰৰ হিন্দী ভাষাৰ কমেণ্ট্ৰি বস্কৰ মাইক্ৰফোণত বাজি উঠা ” চিপছ কা পেকেট অঔৰ ৰবীন্দ্ৰ জাডেজা কা অভাৰ কব খতম হো জ্যায়ে পতা নহী চলতা” “প্যায়াৰ মে ডুবা হুৱা লড়কা , চায় মে ডুবা হুৱা বিস্কুট অঔৰ বিনা ৰাণ কে বেটছমেন কিছি কাম কা নহী ” বা “ইয়ে ইতনা আছান কেটচ থা কি শ্বোলে কা ঠাকুৰ ভি ইছে পকড় চকতা থা ” ( শ্বোলে চিনেমাৰ ঠাকুৰৰ দুয়োখন হাতেই নাছিল ) ,”পাকিস্থান কো গোলী চে নহী কোহলী চে ডৰ লগতা হ্যায় ” খঙাল বিৰাট কোহলিৰ চমৎকাৰ প্ৰদৰ্শনত সন্মোহিত হৈ কোৱা ” বিৰাট কা তেৱৰ মানো সোণে কা জেবৰ ( অলংকাৰ) “ফটে কলাৰ অঔৰ পিতে হুৱে বলাৰ কো ক্যোয়ী ইজ্জত নহী দেতা ” বা চেতেশ্বৰ পূজাৰাক দীৰ্ঘসময় ক্ৰীজত অতিবাহিত কৰাৰ বাবে উদ্দেশ্যি কোৱা” ইয়ে জীয়েন্দী না মিলেগী পূজাৰা ” ইত্যাদি অনেক ধৰণৰ খুহুতীয়া আমোদজনক ওৱান লাইনাৰ বোৰে বিৰক্তিকৰ খেল এখনতো দৰ্শকক আনন্দ দিয়াৰ লগতে মনোযোগ পুনৰবাৰ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয় । আৰম্ভণিৰ অভাৰট

ইত্যাদি

(ৰচনাকালঃ ২০ ১১ ) বহুদিনৰ মূৰত মোৰ বাবে এটা আবেলি সম্পূৰ্ণ একান্ত ব্যক্তিগতভাৱে ওলাই পৰিল। স্কুলীয়া জীৱনৰ শেষ পৰীক্ষাটো দি উঠাৰ পাছত প্ৰকৃততে সকলোৰে ক’ত যাম, ক’ত নাযাম লাগে নেকি! মোৰো কাৰ্যতঃ একেই হৈছে। কি কৰোঁ কি নকৰোৰ উত্তেজনাত আৰু ঘৰৰ প্ৰৰোচনাত কেইদিনমানৰ বাবে খুড়াহঁতৰ ঘৰতে থাকি আহিলোগৈ। এতিয়া সেয়েহে বহুদিনৰ পিছত, বিহুৰ সময়তহে আজৰি হৈছোঁ আৰু সেই বাবে লগে লগেই মনজিতহঁতৰ ওচৰলৈ ঢাপলি মেলি আহিছোঁ। বিহুৰ সময়। এইকেইদিন গাঁৱত নাথাকিলো বুলিয়েই ইমান পৰিৱৰ্তননো হ’ব পাৰেনে? মহেন্দ্ৰ খুড়াৰ ঘৰৰ আগৰ গছ দুজোপাৰ ওপৰৰ ডাল-পাত কাটি দি গোটেইখন মুকলি কৰি ল’লে, ডিম্পলহঁতৰ আধৰুৱা পকাঘৰটো এতিয়া ৰং দিছে, কণহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা ডাঙৰ মাছ পুহিবৰ বাবে পুখুৰী খান্দিছে আৰু গাঁৱৰ ৰাস্তাটোতে এটা কালভাৰ্ট নিৰ্মাণ হৈ আছিল, সেইটো সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছে। মুঠতে এক বিৰাট পৰিৱৰ্তন। লাহে লাহে মই ৰাণাহঁতৰ ঘৰ পালোগৈ। আগফালে তাৰ ভনীয়েকে খেলি থকাৰ পৰাই মাত লগালে যে সি ইতিমধ্যেই ঘৰৰ পৰা অন্তৰ্ধান হৈছে। এইবাৰ আৰু মই পোনে পোনে পথাৰ পালোগৈ। কিন্তু মোৰ দুৰ্ভাগ্য যে খেল ইতিমধ্যেই আৰম্ভ হৈ গ’ল আৰু খেলৰ মাজত নতুনকৈ সোমাই খেলি

মাজ ৰাতি কেতেকী (Not a film review)

মাজ ৰাতি কেতেকী বোলছবিখন চালোঁ। প্ৰথমবাৰ, যেতিয়া তেজপুৰৰ পৰা ঘৰলৈ বুলি বাছত আহি আছিলোঁ, তেতিয়া। ঘৰৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ যাবলৈ ভাল, এটা নিশাৰ বাট। লখিমপুৰ যাবলৈও ভাল, ডেৰঘণ্টা সময়ৰ প্ৰয়োজন। কিন্তু তেজপুৰলৈ যাবলৈ আমুৱাই যায়। দিনৰ ভাগত যাবলৈ হ’লে ৰাতিপুৱাই ওলাব লাগে, তেজপুৰ পায়গৈ প্ৰায় আঢ়ৈৰ পৰা তিনি বজাৰ ভিতৰত। গৰম দিন হ’লে সহ্যৰ সীমা কেতিয়াবাই পাৰ হৈ যায়। তাতে যদি বাছত মানুহ উঠাবলৈ পদূলিয়ে পদূলিয়ে ৰখায়, তেতিয়া কি কৰোঁ কি নকৰোঁ যেন হয়। এয়া কেৱল মোৰ অভিজ্ঞতাই নহয়, ভূক্তভোগী বহুত। অৱশ্যে ৰেলগাড়ীত যাব পাৰি, বাছযাত্ৰাতকৈ আৰামী হোৱাৰ লগতে ইমান আমনি নালাগে। কিন্তু তাতো মানুহৰ যি ভীৰ, যি হেঁচা ঠেলা, তাৰ ওপৰত আকৌ অপৰিষ্কাৰ পৰিৱেশ আৰু বেগৰ বস্তু চুৰি হোৱাৰ ভয়। গতিকে একেলগে কেইবাটাও গ’লে ৰে’লত যোৱাই ঠিক। সেইদিনা অকলেই তেজপুৰৰ পৰা বাছত আহিবলগীয়া হ’ল, গতিকে চিনেমাখন ওলিয়াই ল’লোঁ।